Dolnośląskie Centrum Zdrowia Psychicznego sp. z o.o. - Wrocław

Dolnośląskie Centrum Zdrowia Psychicznego sp. z o.o. to prywatna firma z siedzibą w Wrocławiu, specjalizująca się w dziedzinie zdrowia psychicznego. Adres ich placówki to wybrzeże Józefa Conrada-Korzeniowskiego 18, 50-226 Wrocław, Polska.

Podczas wizyty w DCZP pacjent może liczyć na profesjonalną opiekę lekarską oraz wsparcie psychologiczne. Firma oferuje szpitalne i nie szpitalne usługi z zakresu zdrowia psychicznego.

Specjalności

Specjalizacją DCZP jest szpitalna i nie szpitalna specjalność zdrowia psychicznego.

Inne ważne informacje

W DCZP znajduje się toaleta. Ponadto, zalecane jest wcześniejsze ustalenie terminu wizyty.

Opinie

Na platformie Google My Business firma DCZP ma 128 recenzji z wynikiem średniej 2,3/5.

Informacje kontaktowe

Telefon: 717766200.
Strona internetowa: dczp.wroclaw.pl.

👍 Recenzje dla Dolnośląskie Centrum Zdrowia Psychicznego sp. z o.o.

Julia S.

1/5

Mój chłopak został przyjęty na oddział w środę w nocy, ponieważ miał myśli samobójcze. Zadzwoniłam karetkę z myślą, że dostanie leki uspakajające i może skierowanie do psychiatry. Powiedziano nam, że następnego dnia wróci do domu i dlatego partner wyraził zgodę na pobyt. Następnego dnia powiedziano nam, że nie ma takiej szansy. Dziś jest wtorek i partner dalej jest w szpitalu wbrew swojej woli. Rozumiem, że lekarze podają mu leki i jest pod obserwacją, ale partner nigdy nic sobie nie zrobił jedyne co to parę razy stwierdził, że ma dość życia co nie było poparte żadnymi działaniami. Teraz jest dużo spokojniejszy, ale widać że pobyt w tym szpitalu źle na niego działa ponieważ nie ma miejsca w którym mógłby się spokojnie pomodlić, personel ledwo co mówi po angielsku dodatkowo rzucają rasistowskie komentarze w jego kierunku czyli zamiast zwracać się imieniem lub nazwiskiem usłyszał parę razy Afro. No jednak profesjonalna opieka medyczna nie powinna tak wyglądać. Pielęgniarki większość czasu ignorują pacjentów, jeśli jest potrzeba o coś zapytać to nigdy nie można nikogo znaleść, oczywiście kąśliwe komentarze dotyczące odwiedzania pacjenta i na temat jego religii też się pojawiły. Lekarze i pielęgniarki wręcz uciekają przed pacjentami, którzy potrzebują rozmowy. W trakcie spotkania społeczności oczywiście nikt nie mówi po angielsku, a mi czyli osobie która mu wszystko tłumaczy nie pozwolono wejść ani nie został wezwany nikt mówiący po angielsku. Na obiecaną rozmowę z lekarzem czeka się nawet kilka dni. Cały szpital to jeden wielki nieśmieszny żart. Mam nadzieję, że ta opinia da do myślenia personelowi. Ponadto w przypadku gdy przyjechał na oddział skatowany pacjent obdukcja została wykonana dzień później co może mieć wpływ na wyniki rozprawy sądowej przeciwko oprawcy.

karolina B.

1/5

Beznadzieja. Jedna gwiazdka bo pielęgniarki w porządku. Opinia przy wypisie była chyba pisana w generatorze losowych słów, gdyż żaden pacjent nie postrzegał mnie tak, a przy tym fałszywa opinia na mój temat; przykładowe to brak integracji z pacjentami - codziennie rozmawiałam z koleżankami, które polubiłam oraz wieczorem z innymi współpacjentami. Tak samo jak diagnoza (wykluczona przez 3 specjalistów prywaciarzy, z którymi definitywnie łatwiej nawiązać kontakt i było łatwiej się z nimi dogadać). Postawiona na przekonaniu lekarza, że leki na mnie nie zadziałały (chociaż zaznaczałam, że puściły przez spożyty alkohol, na codzień były w porządku oraz utrzymywały remisję objawów). Otrzymałam leki, które w historii leczenia nie tylko nie pomagały ale i pogarszały stan psychiczny. Lekarka sama stwierdziła bym upoważniła swoją terapeutkę do rozmowy z nią, ponieważ ona nie rozumie do końca o co mi chodzi. Cudem udało mi się wypisać na żądanie, bo w tym szpitalu to chyba rzadkość. Zauważyłam, że dopóki nie chodzisz po ścianach i nie da się ciebie nafaszerować lekami to ogólnie niezbyt wiedzą co z Tobą zrobić. Bezuczuciowość i powolne spadanie w depresję od odstawienia leków potraktowano jako postawę bierno - agresywną. Nie zostały odróżnione sytuacje jak się czułam opowiadając o swojej psychice od tego jak się czuję teraz oraz zostały tylko błędne wnioski, które nijak się mają do tego co miałam na myśli jak i do mojego zachowania na oddziale. Po powrocie ze szpitala czuję się gorzej niż przed. Czuję się jak króliczek doświadczalny.

marcin K.

1/5

Dramat, od początku do końca.
Byłem z osobą wymagającą pomocy, która została tutaj skierowana na całodobowy dyżur, a sam jestem osobą pracującą w sektorze zdrowia psychicznego.
Personel zachowuje się jak wyjęty z poprzedniej epoki. Pomijam fakt, że żeby wejść, to trzeba było przez domofon tłumaczyć się przed cieciem, który miał pretensje, że się przychodzi, zamiast pójść do swojego lekarza, na wizytę u którego czekałoby się miesiąc, czy dwa. To potem było dokładnie tak samo, przyjmujący lekarz też nie żałował sobie docinków związanych z tym, że nie od tego on tutaj jest i właściwie najlepiej by było, jakby się w góle nie przyszło.
Niestety, ale osoby zgłaszające się w takie miejsca nie mają złamanej ręki i ostatnie, czego potrzebują, to personel, który się zachowuje w taki sposób.
Pomoc, z wielką łaską, została udzielona, ale to po prostu nie powinno tak wyglądać. Piszę to wszystko nie po to, żeby zniechęcić ludzi do szukania pomocy, bo często w takich sytuacjach nie ma innej możliwości, ale po to, że może moja opinia dotrze do osób decyzyjnych i zrobi coś z tym miejscem.

Michał W.

2/5

Pare miesięcy temu byłem na izbie przyjęć, powiedziałem, że mam myśli rezygnacyjne, nie przyjęli mnie a pół godziny później byłem już na dnie odry z połamanym kręgosłupem. Wypisują pacjentów umieszczonych przez sąd i konsultowanych w innych szpitalach z oddziału a potem czekasz z pacjentem na przekazanie parę godzin pod szpitalem bo kolejka do izby przyjęć dłuższa niż do całodobowego w piątek wieczorem. Jeżeli chodzi o personel to wiadomo, są ludzie i ludziska chociaż jest tutaj masa kompetentnych lekarzy oraz pielęgniarek. To raczej na plus niemniej administracja szpitala to totalna porażka. Lekarz jeden taki fajny facet wypisał mi skierowania na oddział dzienny po czym po paru miesącach czekania ordynator na tym oddziale poinformował mnie, że nie mogę być u nich leczony ani przejść terapii bo jestem z regionu miasta który nie obsługują. Jedzenie na plus, można wyjść zapalić szluga na palarnii, psychologowie też w sumie są i się interesują, ale żadnych zajęć terapeutycznych na oddziałach zakniętych poza aerobikiem z Britney Spears w sumie nie ma. Gry planszowe są i w pingla można pograć. Raczej nie dla osób w kryzysie egzystencjalnym, umiesz liczyć to licz na siebie, ale schizofrenia czy chad to raczej spoko bo pomogą. Generalnie mam mieszane uczucia. Pozdrawiam personel i pielęgniarki.

Paweł C.

1/5

Bardzo nieprzyjemni ludzie, z co najmniej nieaktualną wiedzą medyczną, wg których nie da się mieć jednocześnie spektrum autyzmu i zaburzeń osobowości, oraz że ludzie na spektrum biorą medikinet (lek dla ludzi z ADHD). Nie chciano mi pomóc pomimo diagnoz od psychoterapeutki i skierowania od psychiatry. Podczas krótkiej rozmowy czułem się jak na przesłuchaniu w ZOMO, w ogóle nie próbowano ustalić, z jakimi problemami przychodzę.
Najwyraźniej w Polsce, jedyne ścieżki jakie można wybrać, to albo prywatnie albo skok z dachu.

Damian K.

1/5

Sanitariusze na izbie przyjęć zachowują się tak jakby robili łaskę że przyjmą pacjenta. Nie raz tam widziałem atak padaczki tuż pod drzwiami iżby przyjęć i nikt się nawet nie ruszył......Druga rzecz. Mój kolega poszedł tam po pomoc. Nie wiem co mu się działo ale bez powodu tam nie poszedł. Odesłali go z kwitkiem. Za kilka dni znaleziono go w stawie na maslicach..........

Chil C.

1/5

30.12.2024 pacjent przyszedł po pomoc do centrum. Opinia (brak tendencji i zamiarów samobójczych )
Minęło kilka dni i pacjent już nie żyje !
Nawet na pieczątce nie ma podpisu lekarza ,który wydał taką skandaliczną diagnozę ! Co wy robicie z młodymi ludźmi. Nie polecam tego miejsca nikomu !

Kama K.

1/5

Zostałam skierowana by mi przypisano nowe leki, zamiast leków zostałam zamknięta na podstawie co mój tata mówił, a jestem pełnoletnia. Raz rozmawiałam z psycholog która zamiast coś wyjaśni dała mi zalamanie po tym jak kazała mi wyobrazić mój pogrzeb.
Leki mi przepisano dopiero na dwa ostatnie dni. To że mam ADHD zostało totalnie zignorowane.
Po jakimś czasie zostałam dana do innego pokoju gdzie trafiłam na osobę która mnie obserwowała w nocy i groziła, gdy poprosiłam o zmianę pokoju powiedzieli że wytrzymam i że to jest osoba chora,
Z czego rozdzielili mnie z jedyną osobą z którą czułam się dobrze i komfortowo i odpowiedzieli że to że względu na to kto z kim dobrze się czuję. ( nie ma to żadnego sensu i jest to hipokryzja).
Jedzenie tragedia było spleśniałe nie raz i nikt nie zauważył że nie jem.
Więc nie polecam przyszłam jako osoba przygniębiona w żałobie, a wyszłam z mocnymi myślami samobójczymi przesiąknięta zapachem papierosów których nie pale.